Rabiës vaccinatie: Ga jij op reis naar een land waar rabiës voorkomt en twijfel je over de vaccinatie? Ik zeg je nu al: doen! In dit artikel leg ik je uit wat rabiës precies is, waarom wij ondanks de hoge kosten voor de prikken hebben gekozen en hoe een angstig moment in Albanië mijn kijk op preventie volledig veranderde.
Een onverwachte beet in de bergen
Heel eerlijk? Ik ben niet direct een groot voorstander van onnodig inenten. Toch hebben mijn kinderen en ik onlangs de volledige rabiës-serie gehad. De reden? Een angstaanjagende ervaring in de bergen van Albanië.
Tijdens een hike kwamen we een kudde schapen tegen. In Albanië lopen die vaak alleen met waakhonden. Terwijl ik foto’s maakte van de schapen, draaide ik me om en zag ik hoe een van die honden mijn zoon in zijn kuit beet. Ik maakte boze gebaren en geluiden, waarna de hond gelukkig doorliep. Er was geen bloed, maar wel drie duidelijke tandafdrukken en een flinke schram.
Meteen gingen alle alarmbellen af: rabiës. We wisten dat we binnen 24 uur actie moesten ondernemen. Na overleg met de reisverzekering kwamen we in een lokaal ziekenhuis terecht. De wond werd schoongemaakt en de arts stelde ons gerust: in Albanië komt rabiës officieel niet voor bij honden. Ook de hond beet niet uit agressie (hondsdolheid), maar uit verdediging van de kudde. Hoewel het met een sisser afliep, veranderde dit moment alles voor mij.
Les 1: Je hoeft dieren niet zelf op te zoeken om gebeten te worden.
Les 2: Rabiës komt in veel meer landen voor dan je denkt! Het is niet alleen een probleem van verre oorden; ook in populaire (vakantie)landen dichterbij huis kan het virus nog steeds de kop opsteken bij wilde dieren of zwerfhonden.
Wat is rabiës eigenlijk?
Na de beet en na het bezoek aan het ziekenhuis, wilde ik toch nog meer weten. Moet ik ergens op letten?
Rabiës, ook wel hondsdolheid genoemd, is een virus dat de hersenen aantast. Het wordt overgedragen via speeksel (bijten, krabben of likken aan een wondje) van besmette zoogdieren zoals honden, apen, katten of vleermuizen.
- Het gevaar: Zodra de eerste symptomen optreden, is de ziekte altijd dodelijk.
- De tijdlijn: Na een mogelijk contact moet je zo snel mogelijk (meestal binnen 24 uur) behandeld worden.
- De onbekendheid: Zelfs artsen weten het niet altijd precies. In Nederland wist mijn eigen huisarts aanvankelijk niet eens welke stappen we moesten ondernemen na het incident.
De harde waarheid: 100% dodelijk
Dit was voor mij wel de grootse angst en schrik. Ik had eerst nog de hoop, dat het zo’n vaart niet zou lopen. Maar zodra het virus zich uit ben je gewoon echt te laat. Ik merk dat veel mensen het gevaar van rabiës (hondsdolheid) onderschatten. En dat snap ik helemaal, dat deed ik ook. Acht er is vast nog wel wat aan te doen, als het zover is. Maar nee dus! Het is een virus dat de hersenen aantast en het is altijd dodelijk.
- Geen weg terug: Zodra de eerste symptomen (zoals koorts, hoofdpijn of angst voor water) optreden, ben je te laat. Er is dan geen medicijn of behandeling meer die je kan redden.
- Verradelijk: Het virus kan weken of zelfs maanden sluimeren in je lichaam voordat het toeslaat. Maar als het zich eenmaal uit, is het einde verhaal.
- Snelle actie vereist: Juist omdat je niet kunt wachten tot je ziek wordt, moet je direct na een beet, krab of lik aan een wondje handelen. Je hebt dan vaak maar een venster van 24 uur.
Waarom wij nu wél gevaccineerd zijn (ondanks de €1000,-)
Na Albanië ben ik diep in het onderzoek gedoken. Ja, de vaccinatie is duur: zo’n €100,- per prik, per persoon. Voor een gezin loopt dat, inclusief consultkosten, zomaar op naar de €1000,-. Maar dit is waarom ik het dat bedrag dubbel en dwars waard vind:
1. De “24-uurs race” wordt makkelijker
Als je niet ingeënt (rabiës vaccinatie) bent en je wordt gebeten, heb je binnen 24 uur niet alleen een vaccin nodig, maar ook rabiës-antistoffen (MARIG). Deze antistoffen moeten koel bewaard worden en zijn in veel landen (zoals in delen van Zuid-Amerika of Azië) simpelweg niet op voorraad. Ik hoorde van een collega reisblogger die 23 uur moest reizen om op tijd bij de juiste medicatie te komen. Geloof me, die stress en angst wil je niet.
2. Je koopt extra tijd
Ben je wel vooraf gevaccineerd? Dan heb je na een beet geen antistoffen meer nodig, maar alleen nog twee herhaalprikken. Bovendien heb je iets meer tijd (meestal wordt 48 uur aangehouden) om bij een goede post te komen. In het ergste geval kun je zelfs terugvliegen naar Nederland voor die herhaalprikken.
Deze prik, hoeft niet koel bewaard te worden en is daardoor veel sneller en makkelijker te krijgen,
3. Een lik of krab is genoeg
Omdat wij natuurliefhebbers zijn en ik vaak de neiging heb om zwerfdieren te aaien, is het risico simpelweg aanwezig. Een enthousiaste pup die aan een schrammetje op je hand likt, kan in theorie al genoeg zijn.
Rust in mijn hoofd na de rabiës vaccinatie
De vaccinatie geeft me vooral rust. Ik weet nu dat als er iets gebeurt, we niet in paniek hoeven te raken over onvindbare antistoffen in een afgelegen gebied.
Mijn advies: Ga je naar een land waar rabiës voorkomt? Bespaar niet op je gezondheid. De zekerheid dat je niet te laat bent voor een ziekte die geen tweede kans geeft, is onbetaalbaar. Die €1000,- was de beste investering in onze veiligheid ooit.
Dieren, ik blijf er naar toe trekken en dan is een stukje zekerheid wel erg fijn.
“Als ervaren dierenopvanger vertrouw ik vaak op mijn intuïtie en de lichaamstaal van een dier. Maar rabiës is verraderlijk: een dier hoeft niet agressief te zijn om het virus bij zich te dragen. Een enthousiaste begroeting of een klein, onbedoeld krabbetje tijdens het spelen kan al fataal zijn. Dat is de reden dat ik, ondanks mijn ervaring, nu voor de ultieme zekerheid van vaccinatie kies.”
Zoals je op de foto’s kunt zien, gaat mijn liefde voor dieren diep. Of het nu een zwerfpoes is die ik tegenkom of een hond. Het liefst neem ik ze allemaal mee naar huis. Voor mij is het bijna onmogelijk om niet te knuffelen. Ik vind het fantastisch om interactie te zoeken met dieren, zoals die eigenwijze berberapen in Marokko.
Door mijn ervaring met dieren merk ik vaak precies aan wanneer het wel of niet kan. Toch zit een ongelukje in een klein hoekje. Ik wil te leven vanuit angst voor een toevallige lik of een onbedoelde krab. Juist omdát een incident altijd onverwacht komt. Zoals die beet in Albanië bewees! Deze zoon zoekt nooit de dieren op, om te aaien of te knuffelen en werd uit het niets gebeten. We gaven de hond geen eens aandacht, sterker nog we hadden hem niet eens gezien. Daarom hebben wij besloten de vaccinaties te doen. Het geeft ons de vrijheid om te blijven genieten van deze momenten.
